Reisdoel

Morgen stap ik weer in het vliegtuig met ook een bijzondere bestemming. En mijn ervaring zal ik ook met jullie delen.
Indien mogelijk schrijf ik ook tussendoor in mijn blog. Ik zoek altijd naar een nieuwe bestemming. Elk land heeft zijn eigen charme en dan probeer ik mijn eigen analyse en bevindingen te vertellen.
Wat wordt het dit keer en waar naar toe. In elk geval ik verheug me op de ontmoeting met mensen die ik niet eerder heb ontmoet. Het is een plek waar ik nooit ben geweest en dat probeer ik altijd te plannen. Het mag het zelfde land zijn, maar het moet een ander plek zijn.

Platteland

Dagelijks is het warm in Indonesie. De wegen zijn geasfalteerd (verhard). En als de zon op schijnt is het warm en op bepaalde tijdstip van de dag ook heet. En toch zie je mensen zonder schoeisel lopen. Dan moet je het toch dikke eelten hebben om het te kunnen doen. Te zien wat ze vasthoud gaat ze ergens naar toe om te oogsten (gras?). Zo'n voet heeft het wel te verduren dagelijks en aan het eind van de dag wordt er niet verzorgd, zoals in de salon van Yogyakarta.
En ik denk op de terugweg naar huis gaat ze haar oogst op haar rug sjouwen. En ik zag ook dat heel veel mensen in het platteland hun vee goed verzorgen, en die blijven gewoon in de stal totdat de eigenaar met verse gras weer aankomt. Ja, die koeien hebben het toch veel beter dan de mens op zich. Ze worden echt goed verzorgd. Waarom? Ja hoe beter ze groeien hoe beter het opbrengt om weer wat anders te kunnen kopen ervoor. Het is een investering zeggen. "Esuk sore ngarit kanggo sapi."

Langs de wegen

Op bepaalde tijdstippen langs de wegen zagen we veel schoolkinderen. En dan zag je het verschil van de verschillende scholen. Elk school heeft zijn eigen uniform kleren aan. Dat is wel leuk om te zien, maar volgens mij heeft het een reden waarom zij uniform kleding aantrekken. Niet alle ouders kunnen het even gemakkelijk permitteren om hun kinderen naar school te sturen. In een uniform hun kinderen naar school sturen helpt je de ouders te besparen. Anderzijds heb je het voordeel dat de ene kind niet met mooie kleren kunnen pronken.

Nu met de moderne techniek hebben de kinderen ook een mobiele telefoon (HP, Hand Phone). En dat maakt dan weer het verschil tussen arm en rijk. Het is al moeilijk genoeg om te overleven en dan zie je het groot verschil tussen arm en rijk. Wat ik miste in het afgelopen jaar ten opzichte van 2004 zijn de straatmuzikanten (tukang ngamen) op straat. Ik moet het eigenlijk niet missen zeggen, maar een vooruitgang misschien, want dat is een vorm van bedelen. Ik heb het wel begrepen van ze dat de overheden probeert te voorkomen dat er veel wordt gebedeld. Dit doen ze door de mensen een boete te geven wanneer ze dit soort bedelaars geld geven. Een politiekvorm, die het bedelen onderdrukt, maar het armoede probleem niet oplost.

Eten

We waren de hele dag op pad om bezoekjes af te leggen en ook sightseeing. 's Avonds was het dan gewoon thuis bij Tabeta of Ibu Sumi. En dan werd het pas gekookt en echt gewoon eenvoudig eten klaargemaakt en dat smaakt al heel lekker. Ibu Sumi kan echt lekker koken. En na het eten wordt dan over van alles gesproken.
Wij smulden echt van haar kookkunst. Laatst had Suradal nog telefonisch met me gesproken en hij zei: "Ik denk toch nog altijd aan de leuke tijd van jullie verblijf hier in Gunung Kidul". "Aku kelingan sing Margriet mangan karo tangan ora nganggo sendok". Het is precies hoe zij ook normaal doen en dan deden wij ook mee. Ja, waarom niet, in Suriname doen we het toch ook. Huiselijk omstandigheden, het doen en laten, het wel en niet mogen doen verschillen niet veel van wat wij in Suriname kennen. En ook hoe wij opgevoed zijn. En als je los van de omgeving natuur (sawa's en bergen) vergelijkt, dan is het gewoon onze dorpse gevoel in Suriname.

Sumur tuju

Een loopafstand van Ibu Sumi en Pak Sayat huis ligt "banyu motto". Het is een grot en er stroomt bronwater uit. Jullie kennen misschien film van "Sumur tuju". Ik was toen 10 jaar oud, denk ik, dat ik betreffende Indonesische film had gezien. Ik snapte toen ook niet zoveel van, maar liet toch een indruk bij me achter. En "banyu motto" is een van de befaamde putten uit betreffende film. En het is ook verhaal op zich. Hoe het allemaal precies is, kan ik helaas niet vertellen.

Ook hier in de buurt was de schuilplaats van Soekarno tijdens de onafhankelijk strijd van Indonesie in de jaren 40.

's Middags daar gaan zitten is het heel fijn en er waait een briesje wind. O, en als ik terugdenk wil ik weer teruggaan om te genieten van het rustige omgeving ver van alle industrie en drukte van het opgejaagde Europese samenleving.

Naar Taman Sari

Met de becak van Malioboro naar Taman Sari. Wij met zijn tweeen in de zitbak van de becak. "Het is toch zwaar he", zei ik nog. En als het een beetje stijl is stapte Pak Becak om de becak te stoten. En in Taman Sari aangekomen sprak een man ons direct aan of wij van zijn dienst gebruik willen maken. Nou graag, "Kan je goed vertellen in het Javaans", vroeg ik. "O yo Pak, wis ngoko wae yo". En zo begon hij te vertellen over de Sultans en zijn vrouwen. Langs eens smalle pad liepen we naar Taman Sari toe. Onderweg zagen we hoe de mensen wonen. Ook restant van de laatste aarbeving zijn nog niet overal opgeruimd. Vooral de oude (niet stevige) huizen hadden de aardbeving overleefd.

Ik weet niet hoe hij heet, maar dat geeft niet. Hij kan heel goed vertellen en ook in voor mij verstaanbaar Javaans. Hij werkte voor de overheid als gids, zo vertelde hij tenminste. Voordat wij in Taman Sari, trouwens niet direct bereikbaar met de becak, want je moest langs een smalle pas naar toe lopen. Ook een beginnende band was aan het repeteren. Even gestopt om te luisteren, niet slecht, zei ik tegen Margriet. Zanger had geen geweldig stem kwaliteit, maar hij zong niet vals. Even verderop moesten we betalen om naar binnen te gaan. Het is wel aan te raden om Taman Sari te bezoeken wanneer je in Yogya bent. Aan het van de rondleiding gaf ik mijn gids een tip, want hij had het goed gedaan. Ik kan niet alles navertellen, hij kon ons terugbrengen in de tijd toen Taman Sari nog in gebruik was door de Sultans.