Straat Evenement

Toeval noem ik dat. Tijdens ons verblijf in Taipei gingen we elk middag een wandeling maken aan de ene kant voor de sightseeing en andere kant voor de beweging. En een derde voordeel natuurlijk om ergens te kunnen eten. Net om de hoek vanuit ons Hotel zagen we een drukte. En wat is hier allemaal te doen vroegen we ons af en wat is er dan te zien dat de straten ook worden afgesloten voor het verkeer. Dus gewoon de drukte in en kijken wat er allemaal te zien is. En ja hoor ze zijn bezig met traditionele dans evenement ..... oei .... wat leuk. Dus zijn we een tijdje zoet om te kijken. Echt mooie kleding, wat ik normaal in filmen ziet en foto’s en nu in het echt. En ik blijft maar kijken en foto’s schieten. Leuk of beter .... fantastisch ....

Muzikant

Ook in USA zie je een muzikant die hun brood op straat verdienen. En een fiets, dat zie je sporadisch.

Lees ook:
Graceland

Gitaarmuziek

Na een dagje rond toeren in Gunung Kidul werden we 's avonds ook geëntertaind door Suradal en Tabeta. Suradal met zijn gitaar en Tabeta zong ook mee. Het klonk bekend in mijn oren, een bekend campursari lied. Ik moest eerst goed nadenken en mee neuriën. O ja, het lied is ook door Didi Kempot in pop versie vertolkt namelijk "Mas Joko". Tabeta kan ook heel mooi zingen en ik zei nog kom we gaan CD opnemen en ik ga het promoten in Suriname.

Lees ook: Tabeta familie
Lees ook: Bakso

Muziek CD's

Een muziekwinkel is een "must" voor muziekliefhebber. Ik heb een paar van deze winkels bezocht en rustig de collecties bekeken. Wat mij opvalt, heel weinig nieuwe muziek.
Aanbod van Javaans of Indonesisch CD valt tegen in de muziekwinkels in vergelijking met onze voorgaande vakantie. Het aanbod van cassette bandjes was ook minder. Mijn bekende cassette winkel in Yogya bestaat ook niet meer. Inloop van klanten was minimaal. Dus ik heb heel weinig CD's kunnen kopen. Muziekhandel in Indonesië wordt ook beïnvloed door de moderne digitale concurrentie. Mensen die wel geld kunnen of willen uitgeven luistert (download) muziek via internet. Campursari kan je wel een paar nieuwe VCD's kopen, maar popjawa valt tegen.

Lees ook:
Javaanse Artiesten
Zonnig

Gamelan

De jeugd wordt op Java al opgeleid om traditionele instrumenten te bespelen. Het is niet alleen bestemd voor jongens, maar ook de meisjes. Ik heb ze horen spelen en met mijn kennis van "nul" wat betreft gamelan muziek vond ik wel een goed klinkend gamelan muziek. Zo blijft ook gamelan in "leven".
Een gamelan groep in Suriname is ook interessant om te beluisteren, maar er is toch een verschil met de Indonesische vertolking. In Suriname doet men met minder instrumenten. Het klinkt ook anders.

Graceland

We waren in Spartanburg (SC) in USA bij Els en Iwan. En van daaruit bezochten we Graceland (Elvis Presley) in Memphis (Tennessee). Het was een rit van in totaal meer dan 9 uur en een afstand van meer dan 900 km. We hadden het in 2 etappes uitgevoerd om toch een hele dag in Graceland te kunnen zijn. Onderweg hadden we een Motel-stop gemaakt om te slapen.
Het is wel waard om eens te gaan. Om al de gouden platen te bewonderen. Ondanks dat hij al lang is gestorven. Hij zorgt dat er nog velen kunnen genieten en leven van zijn muziek en erfenis. Niet alleen de muziekliefhebbers, maar ook de mensen die in Graceland werken voor hun dagelijks brood.

SRP Fan

SRP streamt al meer dan 3 jaar, om precies te zijn sinds 24 december 2004. En in het afgelopen 3 jaar hebben verschillende mensen over de gehele wereld kunnen genieten van de aangeboden 24 uur en 7 dagen lang muziek.

En na een paar weken streamen begon al de eerste reacties binnen te stromen. SRP is bekend geworden door de trouwe luisteraars en ook door Google zoekmachine. Onder de trouwe luisteraars zijn er ook zeer bijzondere tussen. En daarover wil ik het vandaag over schrijven. Ik kan me nog haar eerste e-mail herinneren, persoonlijk naar mij gericht en niet via gastenboek. En ze schreef: "Kunt U alsjeblieft vertellen vanwaar SRP wordt gestreamed". En ik zag aan haar e-mail adres en naam, het is een mogelijk een Javaanse vrouw getrouwd met een Nederlander. Mijn eerste gedachte, een Surinaams Javaanse vrouw. En nee hoor, ze is geboren en getogen in Solo (Indonesie). Wat een verassing.

Na een paar e-mail uitwisseling weet ik het, ze is een bijzondere. Ik heb Mbak Rien leren kennen in Mei 2005. En in februari 2006 ben ik haar gaan opzoeken in Hilversum. Ik was alleen op bezoek gekomen en daar maakte ik ook kennis met Mas Bob van de Heuvel. Een vriendin Jenny en een nicht Nindy waren ook aanwezig. Het is me altijd bij gebleven. Ik kreeg zoveel eten op tafel om te eten. En ik zei nog: "Dit kan ik echt niet op krijgen".

En ja hoor, Mbak Rien is echt een trouwe fan van me. En ze leert me ook Javaans te praten en schrijven. En zij is de schrijfster van SRP recepten, in het Javaans. En niet te vergeten, zij zorgt ook voor goede muziek uit Indonesie voor andere medeluisteraars. Mbak Rien, dank je namens alle andere SRP trouwe luisteraars over de gehele wereld.

Streaming

Eenmaal begonnen met radiostreaming via internet lag de keuze in welke taal moet ik het presenteren. Nederlands is mijn dagelijks spreek/schrijf taal, maar Javaans is mijn moedertaal. Javaans spreken, dat is niet gemakkelijk, omdat wij Javaanse-Surinamers niet in hebben verdiept. Onze woordenkennis schieten te kort. Wij vullen het dan meestal aan met Nederlandse woorden om het compleet te maken.

Mijn tussendoor live streaming is toch Javaans geworden. Niet omdat ik het zo goed beheers. Het is meer om mijn moedertaal een "push" te geven om het te overleven. En voor mij is het dan ook een middel om in te verdiepen. En ik moet eerlijk blijven. Ik leer telkens weer nieuwe Javaanse woorden. Ik probeer dan ook zoveel mogelijk alleen Javaans te spreken tijdens mijn live streaming, daardoor word ik zelf aangespoord om de juiste woorden te zoeken en of te vragen.

Muziek

Het begon met stokjes op oude lege blikken op te rammelen in mijn jeugdjaren. Daarna ook de snaren van gitaar en de toetsen van een orgel te verkennen. 's Avonds in mijn ouderlijke huis begon ik eerst te leren zingen niet om het zingen, maar meer om gitaar accoorden onder de knie te krijgen. En later ook een bandje opgericht en natuurlijk kunnen genieten van al die lange avonden in het weekend overal in Suriname.

En nu vele jaren later in combinatie met passie voor computers en muziek hobby ben ik beland in de wereld van radiostreaming. Een jaar of vier terug mis ik mijn Popjawa muziek met afwisseling gewone Popmuziek, een muziekgenre waarmee ik ben opgegroeid, in de internetstreaming. En zo ben ik met mijn eigen muziekkeuze begonnen om te streamen.

Ik streef niet naar populariteit en of winst, maar meer voor mijn muziek voorkeur te delen met anderen. En tot nu toe heb ik lol in om het te doen.

Javaanse Artiesten

Ik stapte in een muziek winkel in Surabaya en ik keek rond. Alle CD een voor een bekeken, maar ik zag toch geen bekende artiesten. Ik bedoel bekend in Suriname onder de Javanen. En dan zag ik van Didi Kempot en bleek het toch om oude liederen. Keerde me om en vroeg aan de verkoopster: "Kowe nduwe CD weh e Tio". "Sopo kuwi Pak, aku koq ora kenal", antwoordde zij. Ja, ik wist wel hoor dat ze niet kennen. Javaanse liederen op CD heb je heel weinig keuze of nagenoeg geen. En als je ene vindt, dan blijkt dat toch een "oud goud" van Mus Mulyadi of Waldjinah.

Genre, die wij in Suriname kennen of bekend zijn geworden kan je nauwelijks vinden. Zo heb je heel veel campursari CD's in de rekken. En alleen de bekende worden op CD verhandeld. Op cassette bandjes zijn er genoeg en qua prijs stelt het niks voor (ik bedoel voor de Nederlanders). Gemiddeld kosten de cassette bandjes 1 Euro per stuk. En dan heb je ook meer keuze. Qua techniek zijn de gemiddelde Indonesiers blijven steken. Omdat de lonen laag zijn, kan je ze niet de dure CD aanbieden, ze hebben gewoon geen CD-speler om af te spelen. De beter bedeelden kunnen natuurlijk wel permitteren. Ja, waarom als handelaar wachten op 1 op de 100 klanten die een CD zoeken, terwijl de 99 andere een cassettebandjes zoeken.

Op de cassettebandjes rekken vond ik ook geen bekende artiesten, zoals wij die kennen in Suriname. Artiesten als Sujiwo Tejo, Manthous en Genk Kobra zie je wel overal, maar Tio & Nina nergens.

Zonnig

Als de zon begint te schijnen dan denken de meeste Europeanen: "O wat fijn". Kunnen we ergens een terrasje pikken en lekker koud pilsje drinken. Ook denkt men vaak om te gaan zonnen op het strand. Het is helaas niet voor iedereen weggelegd. De meesten moeten gewoon keihard werken en af en toe een schaduw plekje opzoeken om af te koelen.
Hier in Kaliurang heeft zij het niet zo zwaar, maar ze maakt wel gebruik van zonne energie. En afwachten, en waarom blijft ze wachten en toekijken vraag je je af. Ook daar heb je van de kapers, let je effe niet op, dan is je kleine oogst en of bezit foetsjie.
Ondertussen werd er muziek op het achtergrond gedraaid in huis. En toeval gewoon Javaans en wel van Didi Kempot. En ik begon mee te zingen met "Layang Kangen". En de vrouw vroeg: "Lho kowe biso nyanyi lagu iki". En zo begon ik haar te vertellen over onze afkomst en over Suriname.

Yogya Music

Waar kunnen we vanavond naar toe? Het is niet zo moeilijk, ik pakte een lokale krant en alle advertentie doorlopen. En ik zag een muziek advertentie.

We houden van muziek en daar stond een optreden van diverse lokale bands. Ik pakte de telefoon om meer info te vragen en aan de andere kant van de lijn klonk: "Gratis Pak, you don't have to make a reservation". Dat is interessant, we noteerden het adres, en 's avonds na het eten pakten we een taxi om er naar toe te gaan. Voor 15.000 Rp (1 Euro) had een taxi ons op de plaats van bestemming gebracht.

Daar aangekomen was het nog nagenoeg leeg, net te vroeg, ja we waren gewend om op tijd te zijn. Het was later begonnen dan gepland, oke dat was niet zo erg. We bleven rustig zitten en intussen namen we de tijd om de mensen (andere bezoekers) te observeren. Het waren allemaal jonge mensen. De meisjes droegen bij aankomst nog hoofddoekjes (islamitisch gewoonte), maar kort daarna liepen ze zonder hoofddoekjes en met hippe kleren. O, mooi van huis vertrokken als heel beschaafde meisjes, en je weet niet wat ze allemaal buitenshuis uitspoken.
En nu over het muziek. Ik verwacht een rustige popmuziek of campursari. Mijn verwachting was helemaal niet juist. Het waren allemaal rockbandjes, ik geloofde mijn oren eerst niet. Het werd toch heel druk bezocht. Zo te zien houden de tieners van Indonesie van Rock muziek en wel Hard Rock. Ondanks een muziek genre wat we niet hadden verwacht hadden we toch genoten. Je kon gewoon zien hoe de bescheiden Javaan kan losbarsten met hun muziek.